Zanim przejdziemy do tego, co powinieneś zrobić, wyjaśnijmy sobie coś: w pewnym sensie jesteś próbą wychowania go.
Odpowiedzialność rodzica wobec dziecka polega na przygotowaniu go do przetrwania i rozwoju. Rodzice czynią to przede wszystkim poprzez połączenie przekazywania wiedzy i szkolenia poprzez egzekwowanie granic. To jest dobra rzecz, zarówno indywidualnie dla dziecka, jak i dla ludzi, z którymi będą wchodzić w interakcje przez całe życie. To, co chcesz zrobić, to uczestniczyć w tym procesie razem z bratem. To również jest dobre; wynika z twojego pragnienia, by bratu się powiodło. To, gdzie wyznaczysz granicę, jest również właściwym miejscem: mimo że chcesz pomóc bratu, nie masz władzy rodzica, by decydować i egzekwować granice.
Dlatego moja pierwsza rada brzmi: przestań postrzegać “mówienie do brata jak jego mama” jako coś całkowicie negatywnego. W idealnym świecie, brzmiąc jak jego mama oznacza tylko, że zależy ci na nim i próbujesz pomóc mu stać się najlepszą osobą, jaką może być. Wszyscy bylibyśmy lepsi, gdybyśmy mogli zaakceptować to od większej liczby ludzi, zwłaszcza tych, którzy są nam bliscy.
Aby faktycznie podejść z nim do tej kwestii, zacznij od faktów:
Powiedz mu, co czujesz.
Bądź z nim szczera. Powiedz mu, że to, co zrobił, sprawia, że martwisz się o jego samopoczucie. Może nawet trochę Cię to przeraża. Wygląda na to, że masz z nim dobre relacje, więc otwarcie się na to, jak się czujesz, jest zarówno dobrym krokiem do pogłębienia tej relacji, jak i do rozpoczęcia rozmowy o tym, co się stało. To również nadaje dyskusji ramy w kategoriach “ja”. Nie tylko nakazujesz mu coś zrobić, ale wyjaśniasz, jak to wpłynęło na ciebie osobiście.
Dowiedz się, co on myśli o tej sytuacji
Kiedy już powiesz mu, jak się z tym czujesz, poznaj jego myśli. Czy uważa, że powinien był postąpić inaczej? Czy żałuje, że nic nie wypił? Czy żałuje, że nie pojechał do domu na rowerze? Unikaj bezpośrednich pytań o konkretne rzeczy, które twoim zdaniem powinien był zrobić inaczej; będzie to brzmiało tak, jakbyś go przesłuchiwał. Słuchaj bardzo uważnie, jak on reaguje na twoje uczucia, i użyj tych odpowiedzi jako odskoczni do próby zrozumienia, co on o tym wszystkim myśli.
Porozmawiaj o tym, co może zrobić w przyszłości
Kiedy już masz jakieś pojęcie, co on o tym myśli, wtedy możesz zacząć rozmawiać o tym, co ma robić w przyszłych sytuacjach. Wyraziłeś się już jasno, że chcesz, aby mógł zadzwonić do Ciebie po podwiezienie, jeśli jeszcze raz znajdzie się w takiej sytuacji; teraz jest dobry moment, aby mu to zaproponować. Zakładając, że zgodzi się, że w jakiejś części powinien był postąpić inaczej, prawdopodobnie będziecie musieli porozmawiać o tym, co się stało i dlaczego zrobił coś, czego nie zamierzał. Jeśli żałuje, że nic nie wypił, możesz spróbować wymyślić, jak powiedzieć “nie” pod presją społeczną. Jeśli żałuje, że nie wypił mniej lub że nie pojechał do domu, możesz porozmawiać z nim o strategiach kontrolowania ilości wypijanego alkoholu w takich sytuacjach. Najważniejsze jest to, że starasz się zrozumieć, co się stało i pomóc mu wymyślić, jak można to inaczej rozwiązać w przyszłości.
Jeżeli rozmowa do tego prowadzi, porozmawiajcie o niebezpieczeństwach.
To jest prawdopodobnie punkt, w którym najłatwiej jest popaść w podejście typu “kazanie”. Więc moja rada jest taka, żeby nie planować tego specjalnie. Jeśli pojawi się jakieś konkretne pytanie lub wydaje się, że jest coś, czego nie rozumie, odpowiedz na nie lub omów tę konkretną kwestię. Nie zagłębiaj się w niebezpieczeństwa, które nie wynikają naturalnie z rozmowy. Jeśli czujesz, że musisz wspomnieć o czymś, o czym on już wie lub wydaje się, że wie coś na podstawie jego odpowiedzi, nie rozwlekaj tematu. Po prostu wspomnij o tym i przejdź dalej. Nie rozwodź się zbyt długo nad niczym, co pojawia się w tym duchu.
Nie wspominaj o mówieniu rodzicom w ogóle
Istnieją dwa powody, dla których nie powinieneś o tym wspominać:
- Jeśli pokierujesz rozmową w sposób opisany powyżej, nie sądzę, abyś nawet sprawiał wrażenie, że mógłbyś im powiedzieć. Więc naprawdę nie ma potrzeby nawet o tym wspominać; to tylko sprawiłoby, że rozważyłby możliwość, że to się stanie.
- Przypuszczalnie istnieje jakiś punkt skrajności, w którym powinnaś im powiedzieć, ponieważ oni muszą wiedzieć, a wy wszyscy musicie coś wymyślić dla jego dobra. Nie chcesz zapędzić się w kozi róg, gdzie teraz musisz zdecydować między złamaniem obietnicy, aby nie robić i zrobić coś, aby mu pomóc.
Zdecyduj z wyprzedzeniem, co zrobisz, jeśli on nie będzie chciał o tym rozmawiać
Zanim jeszcze zaczniesz tę rozmowę, musisz zdecydować, co zrobisz, jeśli on nie będzie chciał jej odbyć. W każdym punkcie oporu, twoje opcje są następujące:
- Odejść bez kontynuowania rozmowy.
- Przekierowanie rozmowy na inny punkt, który jest dla niego bardziej komfortowo z
- Naciśnij trochę mocniej.
Zdecyduj teraz, jakiej linii nie przekroczysz, jeśli on będzie się opierał przed rozmową o tym. Czy zanim powiesz mu jak się czujesz, będziesz się upierać? Czy będziesz nalegać na powiedzenie mu, co czujesz, ale poprzestaniesz na próbie wyciągnięcia z niego tego, co on myśli? Zdecyduj, co będziesz, czy będziesz naciskać na rozmowę, czy nie w każdym punkcie, i być przygotowanym na to.
Przypomnij mu, że go kochasz
Przytul go, albo zrób to, co zwykle robisz z rodziną, aby wyrazić swoją sympatię.